In november 2024 reisden we door Colombia, en Paul had al weken een geheim met zich meegedragen. Op de
peninsula de Barú, aan een klein idyllisch strandje van een charmante B&B, had hij in stilte alles geregeld. De eigenares was ingelicht, het personeel gebrieft. Tegen de avond veranderde het strand langzaam in een decor dat rechtstreeks uit een roman leek te komen.
Rond een houten tafel in het zand werden
fakkels geplant, die zacht begonnen te gloeien toen de zon zakte. Op de pier werd een
twee meter hoog vuur klaargezet, klaar om op het juiste moment te worden aangestoken. Alles wachtte op één vraag.
En dan was er nog het detail dat alles samenbracht:
een
enveloppe met de ring en een tekstje uit Liefde in tijden van cholera van Gabriel García Márquez. Niet toevallig — Annemie was het boek op dat moment aan het lezen, en Paul luisterde stiekem naar dezelfde roman op zijn iPhone. Ook dat was deel van het complot. Hij had het boek speciaal gedownload, de meest romantische scène uitgekozen, en die woorden meegenomen naar het strand.
Terwijl de fakkels knetterden en het vuur op de pier oplaaide, viel alles op zijn plaats. De plek, het licht, de woorden, het moment.
En daar, tussen de Caribische golven en de geur van brandend hout, stelde Paul de vraag, die hij nauwelijks gesteld kreeg.
Het antwoord hoefde geen fakkels om te branden.
